Wszyscy czterej muzycy używali zawsze tego samego słowa, by opisać pierwszą wspólną próbę w pomieszczeniu pod sklepem płytowym przy Gerard Street - magia. Jak wspominał potem Jones: "Spotkaliśmy się po raz pierwszy w małym pokoiku, żeby zobaczyć, czy będziemy mogli ze sobą wytrzymać." Bonzo bał się przebiegłej, nieco czarodziejskiej osobowości Page'a i nie odzywał się zbyt wiele.
Jones: "Cała ściana zastawiona była koszmarnymi starymi wzmacniaczami. Robert słyszał, że jestem muzykiem sesyjnym i zastanawiał się, jaki będę - spodziewał się staruszka z fajką." Jimmy powiedział: "No dobrze, jesteśmy tu wszyscy, co zagramy?". Odparłem: "Nie wiem. A co znasz?". Jimmy na to: "Znacie 'Train Kept A-Rollin'?". Odpowiedziałem, że nie. Powiedział: "To łatwe, po prostu przejścia od G do A". Odliczył i... nastąpiła eksplozja! My na to: "Jasne, łapiemy, wszystko gra!!!".
Siedem lat później, w innym wywiadzie, Robert mówił o pierwszym spotkaniu z podobnym entuzjazmem."Nigdy w życiu jeszcze się tak nie podkręciłem. Choć wszyscy siedzieliśmy w bluesie i rhythm'n'bluesie, w ciągu pierwszej półtorej godziny zorientowaliśmy się, że mamy swój własny styl."
Zagrali stare przeboje Yardbirdsów w rodzaju "Smokestack Lightning", stare utwory The Band Of Joy, np."As Long As I Have You" Garneta Mimmsa oraz wszelkie bluesowe i rhythm'n'bluesowe standardy.(...) Według milczącego założenia solistą był Page i, jako najbardziej utalentowany, potrzebował po prostu porządnych akompaniatorów i wokalisty. Teraz już wiedział, że zdobył o wiele więcej. Tak wspomina początkowy szok: "Wszyscy czterej znaleźliśmy się w jednym pokoju i zaczęliśmy grać. I od razu wszystko było jasne. Zaczęliśmy się do siebie uśmiechać".