Logo Led Zeppelin


Strona główna
AktualnoPci
Historia
Biografie
Galeria
Cytaty
Dyskografia
Koncerty
Ciekawostki
Recenzje
Artykuły
Wywiady
Teksty
Tłumaczenia
Download
Forum
Księga Gości
O Autorze
Linki
E-mail
 
 
 
Ustaw stronę jako startow+/-
Lata 1973 - 1982
 
1973
Album "Houses Of The Holy" wydano 28 marca. Potwierdził on silną pozycję zespołu i niemal natychmiast wskoczył na pierwszą pozycję list bestsellerów. Najlepsze kompozycje to: "No Quarter", "The Rain Song" i "Over The Hills And Far Away". Krytycy zjechali płytę (podobnie jak w przypadku "Led Zeppelin III"), a zespół zapowiedział, że następną płytą powrócą do źródeł, czyli do hard rocka. W trakcie tras koncertowych zespół miał do dyspozycji własny samolot - Boeing 720B. Koncerty były udane, jednak zespół był coraz bardziej wyczerpany (szczególnie Page). Trzy koncerty w Medison Square Garden w Nowym Jorku zostału nagrane z myślą wydania ich jako muzykę do filmu o Led Zeppelin. W trakcie jednego z występów zespół został okradziony z 200 tysięcy dolarów i musiał się zadowolić 10 tysiącami dolarów odszkodowania. Po skończonym tournee wszyscy rozjechali się do domów. We wrześniu Robert został wybrany przez czytelników "Melody Maker" najlepszym wokalistą na świecie. Miesiąc później ekipa filmowa zaczęła kręcić scenki z muzykami w rolach głównych, miały się one znaleźć na materiale filmowym o Zeppelinach. Pod koniec 1973 roku wygasł kontrakt z Atlantic Records i zespół postanowił założyć własną firmę płytową, związaną z koncernem Atlantic.

1974
Powsała ona wiosną 1974 roku i nazwano ją Swan Song - od tytułu nigdy nie wydanej kompozycji Page'a. W lutym rozpoczęto nagrania do nowego, dwypłytowego wydawnictwa. Mimo, iż podwójny album był gotowy już w czerwcu, miał zostać wydany dopiero po roku. Lato muzycy spędzili na wypoczynku oraz na gościnnych występach u innych muzyków. Do Swan Song należały takie zespoły jak Bad Company, Pretty Things czy Maggie Bell. W tym roku Led Zeppelin nie zagrał ani jednego koncertu.

1975
Z początkiem 1975 roku Zeppelini udali się na wygnanie podatkowe, gdyż rząd zabierał muzykom 95% honorariów. Grupa zapowiedziała, iż ten rok spędzi na dawaniu koncertów. Wkrótce miało rozpocząć się 10 tournee po USA, gdy Jimmy złamał palca u ręki i grupa musiała przećwiczyć nowy zestaw utworów. Ponad 700 tysięcy biletów na nadchodzącą trasę sprzedało się w ciągu jednego dnia!!! 24 lutego wydano szóstą płytę, zatytułowaną "Physical Graffiti". Zbierała ona dobre rezenzje i pozostawała na szczytach list bestsellerów przez tygodnie, a to za sprawą takich utworów, jak: "Kashmir", "In My Time Of Dying", "Trampled Under Foot", "Ten Years Gone", "Custard Pie". Pech nie opuszczał jednak zespołu, a szczególnie Roberta, którego dopadła grypa, natomiast w trakcie wakacji z rodziną na greckiej wyspie Rodos odniósł poważne obrażenia w wypadku samochodowym. Mimo to koncerty były oceniane pozytywnie, a Led Zeppelin uznawano za największego giganta rocka. 27 września Page i Bonham odebrali w imieniu Led Zeppelin siedem (!) nagród dorocznej ankiety czytelników "Melody Maker". Niedogodności podatkowe zmusiły muzyków do nagrywania poza Wielką Brytanią, a wybór padł na monachijskie studio Musicland. W ciągu 18 dni zarejestrowali materiał na siódmą płytę.

1976
Płytę wydano w kwietniu 1976 roku i tylko z samych zamówień pokryła się ona platyną i znalazła się na pierwszych miejscach list w USA i Wielkiej Brytanii. Zaraz po premierze sprzedaż drastycznie spadła, mimo iż na longplayu były takie cudeńka jak "Achilles Last Stand" czy "Nobody's Fault But Mine". Tymczasem w Anglii zaczął rodzić się nowy nurt muzyczny trafnie nazwany punkiem. Punkowcy obrażali Zeppelinów i gardzili ich muzyką, jednak zespół dzielnie odpierał ataki mastolatków. W październiku doszło do premiery filmu o Zeppelinach pod nazwą "The Song Remains The Same". Zespół nie był zachwycony filmem (zresztą jak recenzenci) i był to jedyny moment w ich karierze, gdy zrobili coś co ich nie satysfakcjonowało.

1977
Na początku roku zespół odbywał próby w Fulham, aby przygotować się do jedenastego tournee po Ameryce. Trasa ruszyła 1 kwietnia, wszystkie bilety szybko zniknęły z kas i na koncertach był komplet publiczności. W Pontiac Silverdome zespół poprawił swój własny rekord z Tampy, przyciągając 77 tysięcy widzów. Jednak atmosfera w czasie tej trasy zaczęła się pogarszać. Jimmy żył we własnym świecie heroiny i kobiet, a 23 lipca Bonham, Grant i tour manager Cole pobili jednego z porządkowych Billa Grahama, amerykańskiego promotora, za co czekała ich sprawa sądowa. 27 lipca do Roberta dotarła straszna wiadomość, otóż jego pięcioletni syn Karac zmarł na wskutek silnej infekcji żołądkowej. Plant był w szoku. Szybko powrócił do domu i trasa dobiegła końca.

1978
W lutym sąd ukarał sprawców bójki z Oakland karami grzywny i więzienia w zawieszeniu. Wkrótce żona Roberta zaszła w ciążę, a Zeppelini zaczęli pokazywać się na koncertach swoich przyjaciół. W sierpniu RIchard Cole wziął ślub ze swoją partnerką. W październiku zespół rozpoczął próby w Londynie, a już w grudniu przeniósł się do Sztokholmu, gdzie w studiach Abby nagrał swą dziewiątą płytę. Kontrolę nad nagraniami pełnił Jones i prace posuwały się szybko do przodu. Zespół był pełen dawnej energii, a większość materiału skomponował duet Plant/Jones, ponieważ pozostała dwójka spóźniła się na próby.

1979
21 stycznia Mauren Plant urodziła syna, Logana Romero. W lutym Jimmy, Robert i "Bonzo" wrócili do Sztokholmu, aby zmiksować nową płytę. Zespół powrócił w wielkim stylu. Odbył dwa próbne koncerty w Danii, a następnie 4 i 11 sierpnia dał dwa niezapomniane koncerty na festiwalu w Knebworth. 7 sierpnia wydano "In Through The Out Door" w sześciu różnych okładkach. Mimo, iż była to płyta inna niż poprzednie Zeppelin triumfował. Album sprzedawał się bardzo dobrze i awansował na pierwsze miejsca list po obu stronach Atlantyku. Media donosiły, że płyta uratowała amerykański rynek podupadający przez punkowe płyty, których nikt nie chciał kupować. Najbardziej znane kawałki z "In Through The Out Door" to "All My Love" napisane ku czci syna Roberta i "I'm Gonna Crawl" piękny blues z cudowną solówką Page'a. Pod koniec roku Jimmy wyjechał na wyspę Barbados. Plant, Jones i Bonham odebrali nagrody dla Led Zeppelin przyznane przez magazyn "Melody Maker".

1980-1982
W maju zespół odbył próby przed pierwszą od 7 lat trasą po Europie. Było to całkiem inne tournee w porównaniu do poprzednich. Poraz pierwszy do współpracy nie zaproszono Richarda Cola. Jimmy grał bardzo oszczędnie, a koncerty stały na różnym poziomie. 27 czerwca w trakcie koncertu w Norymberdze zemdlał Bonham, a ostatni koncert trasy odbył się 7 lipca. Kto by przypuszczał, iż będzie to ostatni koncert Led Zeppelin. We wrześniu zespół zebrał się w domu Jimmy'ego, aby odbyć próby przed zaplanowanym tournee po USA i Kanadzie. 25 września "Bonzo" pił jak opętany. Następnego dnia świat obiegła szokująca informacja: John Bonham zmarł, udusiwszy się we śnie własnymi wymiocinami. Miał 31 lat. W ten sposób odszedł Najlepszy Perkusista, jaki stąpał po ziemi. Wkrótce w prasie zaczęły pojawiać się plotki o "Czarnym Albumie" Led Zeppelin i o następcy "Bonzo". 4 grudnia wytwórnia Swan Song opublikowała następujące oświadczenie muzyków: "Pragniemy poinformować, iż strata naszego drogiego przyjaciela i głęboki szacunek, jakim go obdarzamy, jak również poczucie niepodzielnej harmonii sprawiły, że postanowiliśmy nie kontynuować naszej działalności jako Led Zeppelin". Led Zeppelin przeszło do historii. Członkowie grupy rozjechali się w swoje strony, a ostatnią płytę wydano w grudniu 1982 roku. Zawierała nigdzie niepublikowane utwory i jej wydanie było spowodowane zobowiązaniami wobec sklepów płytowych. Najważniejszym utworem na płycie był "Bonzo's Montreux" stanowiący hołd dla Johna Bonhama.
 


Zdjęcie tygodnia

Symbol Jimmy'ego Page'a
Symbol Johna Paula Jonesa
Symbol Johna Bonhama
Symbol Roberta Planta


  Strona poPwięcona zespołowi Led Zeppelin  (c)  by Plaster 2003